ചിന്തിയിടുക്കിലെ പൂമൊട്ടെനിക്കു വേണം..ഞാൻ ചിറ്റയോടു മന്ത്രിച്ചു. അവർ പിടഞ്ഞുമാറി. ഹരി . നീ എന്താട പറഞ്ഞത്? അമ്പരന്ന മുഖത്തോടെ അവർ ചോദിച്ചു.
ഞാൻ അവരുടെ ചിന്തികളിൽ പിടിച്ചെന്നോടടുപ്പിച്ചു. കൈവെള്ളകളിൽ ആ നിതംബചാളികൾ താങ്ങി നിർത്തി. അവയെ ഇറുക്കി ഞെരിച്ചു. ചിറ്റ് വേദനകൊണ്ടു പിടഞ്ഞു. ഞാൻ അവരെ അമർത്തി ചുംബിച്ചു. എനിക്കുഞ്ഞു തന്നേ പറ്റൂ.ഞാൻ കിതച്ചു.
ചിറ്റയെന്നെ തള്ളിമാറ്റി. എന്നിട്ടുവിടെനിന്നും സ്ഥലം വിട്ടു. ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്ന വികാരവുമായി, നിസ്സഹായനായി അവിടെ നിന്നു.
ഞാൻ ചിറ്റയോട് അന്നു പിന്നെ മിണ്ടിയില്ല. ചിറ്റയും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. രണ്ടപരിചിതരെപ്പോലെ ഞങ്ങൾ പെരുമാറി അടൂത്ത ദിവസവും തേവ് എനിക്കു വാശിയായിരുന്നു. പല വട്ടം ചിറ്റയെന്നോട് സംസാരിക്കാൻ മുതിർന്നു. പിന്നെ എന്റെ തണുത്ത മുഖഭാവം കണ്ട നിശ്ശബ്ദഭയായി.
കോളേജിലേക്കു പോകുന്ന അന്ന് മൂടിക്കെട്ടിയ ആകാശമായിരുന്നു. എന്റെ മനസ്സുമതുപോലെ, പ്രിയപ്പെട്ട ചിറ്റയെ വിട്ടുപോകുന്നു. എന്നാൽ അവരുടെ നിശ്ശബ്ദമായ അപേക്ഷ ആ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞുകാണാമെങ്കിലും ഞാന് അവഗണിച്ചു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ അച്ഛന്റെ
കൂടെയിരുന്ന പ്രാതൽ കഴിച്ചു. ട്രെയിൻ രണ്ടരമണിക്കായിരുന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക് ഡ്രൈവർ വണ്ടി കൊണ്ടുവരും എന്നു പറഞ്ഞുൽപ്പിച്ചിട്ട് അച്ഛൻ ഏതോ മീറ്റിങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കാൻ പോയി. എന്റെ മ്ലാനമായ മുഖം വീടു വിട്ടു പോകുന്നതിന്റെ ഹാം സിക്സിനെസ്സാണെന്നു കരുതി അച്ഛൻ എന്റെ തോളിൽ തട്ടി. ചീയറപ്പ് യങ് മാൻ.അടുത്ത അവധിക്കു കാണാം എന്നു പറഞ്ഞ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട കാറിൽ കയറി സ്ഥലം വിട്ടു. പെട്ടെന്ന് വീട്ടിൽ ആദ്യം വന്ന സമയത്തുള്ള ആ ഏകാന്തത വീണ്ടും എന്നെ ചൂഴുന്നതുപോലെ തോന്നി. മെല്ലെ തിരിഞ്ഞ് കോണി കയറി മുറിയിലേക്കുനോക്കി
തുണികളെല്ലാം അലക്കിത്തേച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ടായിമൂന്നു. ഒരോന്നായി എളുപ്പം എടൂത്തടുക്കി. പെട്ടെന്ന് പിന്നിലൊരനക്കും. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ ചിറ്റ പെട്ടെനെന്റെ നെഞ്ചിടിച്ചു. എന്തുകൊണ്ടാണെന്നറിയില്ല.
ചിറ്റ എന്നെ ഉറ്റുനോക്കി. ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. കുളിച്ചു കണ്ണെഴുതി പൊട്ടു തൊട്ടിരിക്കുന്നു. മുടി വിടർത്തിയിട്ടൽ മൂന്നിൽ നിന്നും തന്നെ മനസ്സിലാക്കാം. ഒരു വെള്ള ബ്ലൗസും വെളുത്ത മുണ്ടും.
ചിറ്റ മെല്ലെ അടിവെച്ചടിവെച്ച് മൂറിയുടെ നടുക്കു
