തന്നല്ലേ…" അവർ വീണ്ടും പേഴ്സ് നീട്ടി പറഞ്ഞു.
" എന്നാലും വച്ചോ… ബുദ്ധിമുട്ടൊക്കെ എനിക്കറിയാവുന്നതല്ലേ… വാസുവേട്ടനെ ജയിലീന്ന് ഇറക്കണ്ടേ… വീട്ടിൽ ഇന്ന് ആരേലും വേണ്ടേ…"
പെട്ടെന്ന് സരളേച്ചിയുടെ മുഖം തിളങ്ങി. മനസ്സിലെന്തോ കണ്ട പോലെ. അവർ മെല്ലെ നടന്നുവന്ന് പേഴ്സെടുത്തെന്റെ കൈയ്യിൽ പിടിപ്പിച്ചു.
" അത് സാരമില്ല… അങ്ങേര് രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങിയാ മതി… അതുവരെ കുഞ്ഞ്…" അവരൊന്ന് നിർത്തി. ആ മുഖത്തൊരു കള്ളച്ചിരിയും നോട്ടവും.
"കുഞ്ഞ് വന്നെനിക്ക് കൂട്ടുകിടന്നാ മതി." ഒറ്റയടിക്ക് പറഞ്ഞു തീർത്തിട്ട് സരളേച്ചി നാണത്തോടെ മുഖം പൊത്തി.
" എടീ ചേച്ചി… പരമകള്ളി! ഞാൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുപോയി. സരളേച്ചിയുടെ മുഖം വീണ്ടും നാണിച്ച് ചുവന്നു. എന്നിട്ടെന്റെ ചിരിയിൽ പങ്ക് ചേർന്നു.
